بعد از مسابقه و کاسه گدایی ورزشی

در شماره 2714 مورخ دوشنبه 23/5/1391 روزنامه دنياي اقتصاد مطلبي ذيل ستون سرمقاله به چاپ رسيده بود تحت عنوان ” بعد از المپيک چه مي شود؟ ”

در ابتدا مقاله، نويسنده به فرآيندي که در ورزش ايران و حتي در تمام دنيا براي ورزشکاران المپيکي مي افتد مي پردازد:

” در حالي که هنوز بازي‌هاي المپيک 2012 در لندن جريان دارد براي بسياري از ورزشکاران و مدال‌آوران اين دوره از بازي‌ها زندگي در روزهاي «بعد از المپيک» شروع شده است.

نمي‌دانيم در هفته‌هايي که در پيش‌رو است چقدر از اعضاي تيم ملي کشتي فرنگي خواهيم شنيد که بهترين نتيجه را در اين دوره از اين بازي‌ها با کسب سه مدال طلا به دست آوردند يا بر سر محمد بنا مربي اين تيم که اين آخرين حضور ورزشي‌اش بود چه خواهد آمد يا سوسن حاجي پور و آرزو حکيمي مقدم که نماينده زنان ايراني در تکواندو و قايقراني بودند چکار خواهند کرد؟”
نويسنده در ادامه مي فزايد:

“درآمد واقعي ورزشکاران و مدال‌آوران بازي‌هاي المپيک در اکثر کشورهاي جهان نه از طريق جوايز و نه از طريق کمک‌هاي دولتي، بلکه از طريق فعاليت‌هاي بازرگاني و شرکت در کارهاي تبليغاتي تامين مي‌شود.” نويسنده هدف يادداشت خود را يادآوري اين نکته مي داندکه “…مسوولان نبايد با بخشنامه‌هاي متناقض مانع از درآمدزايي و فعاليت بازرگاني اين افراد بشوند.” مي داند.

از منظر اقتصادي نگرش غالب تريبون هاي ورزشي، خودگرداني و عدم اتکاي ورزش و ورزشکاران به تأمين مالي دولت است.

صدا و سيما که به جد وارد اين وادي شده و بشدت موجب سردرگمي است؛ زیرا خود نیز تاب و توان حضور پولکی در ورزش را ندارد و بیشتر دل به مسیر زورکی داده است.

قطعاً همگي تبلغيات ماهواره اي يکي از وزنه برداران محبوب کشور را براي خانه هاي دبي بخاطر داريم؛ البته جمال ايشان مايه مباهات بود و هست، ولي آيا جامعه فوتبال و برخي ديگر از رشته هاي ورزشي ايران با آن حواشي عجيب و غربيش مي تواند خطاب اين بخش مقاله نويسنده باشد که مي گويد :” ورزشکاران ايراني مي‌توانند پهلوانان عرصه اقتصاد ” باشند! در حالي که در ورزش مانند خيلي از صحنه هاي زندگي اين روزها ” معنويات يک تجمل گران و خصوصي است. به تعنه مي گوئيم که، در فرهنگ امروزه با بدهي هاي سنگين و طرز فکر زندگي رفاهي، اخلاق کاري براي گروهي از مردم تنها تجملي است براي زندگي کردن!(1) “.

در همان شماره ده یازده سال قبل، در صفحه ورزشي مصاحبه اي را با قهرمان اسبق وزنه برداري آقاي نصيري‌نيا به نقل از خبر آنلاين مي خوانيم که درآن به حرف هائي بر مي خوريم که جامعه اقتصاد و يا اقتضاي اقتصاد، تحميل کرده و حتي قهرماني را ناکام گذاشته است، آنجا که خبرنگار در خصوص “پيروس ديماس” و المپيک سيدني مي‌پرسد و نصيري نيا مي گويد:

” قبل از بازي به رييس وقت فدراسيون ما گفتند شاهين نبايد وزنه بزند. يادتان که هست آن سال‌ها من بهترين رکوردها را زده بودم اما پيروس ديماس يک اسطوره بود. اين براي روساي فدراسيون خيلي مهم است که اسطوره سازي کنند و قهرمان هايي داشته باشند که دو يا 3 طلاي جهاني مي‌گيرند. در آن وزن ما 3 نفر بوديم. من، ورزشکار آلماني و پيروس ديماس يوناني. گفتند او بايد قهرمان شود. من گفتم پس بگذاريد بروم روي صحنه براي مدال نقره يا برنز اما زير بار نرفتند. گفتند اگر بروي روي صحنه به بهانه دوپينگ، محرومت مي‌کنيم و کل تيم ايران را بر مي‌گردانيم ايران. ما هم که زورمان نمي‌رسيد. کسي را در فدراسيون جهاني نداشتيم. چاره‌اي برايمان نماند غير از اينکه بروم و مصدوم بشوم. درحالي که آلمان‌ها اقلا ورزشکارشان را فرستادند و به يک مدال نقره رسيدند.”

و در جائي ديگر ادامه مي دهد: ” آنها مدال‌ها را از قبل مي‌چينند. الان دسته 94 کيلوگرم را ببين. براي قهرماني ايليا همه کار مي‌کنند… چون تبديل به يک اسطوره شده، برايشان درآمدزايي مي‌شود. … در دسته سنگين وزن … بهداد الان اسطوره اين وزن شده، …او که وزنه مي‌زند، مردم حاضرند بليت بخرند و اسپانسرها برايش هزينه مي‌کنند.”

اسپانسرهائي که «کتی ردفورد» وکيل و فعال حامی حقوق بشر در مقاله ای که از وی در روزنامه آمريکايی «هافينگتون پست» منتشر شده، به سايه تاريک نقض حقوق بشر بر مسابقات المپيک لندن و جريان پشت پرده مدال های طلای ورزشکاران اشاره کرده است.(2)
راستش من در خصوص ايده گشودن مسير ها و موانع برابر کسب و کار ورزشکاران که نويسنده سرمقاله دنياي اقتصاد به آن اشاره مي کند ترديد دارم. عليهذا شايد ورزشکاران ما در مسيري که “الهام بخش ” باشند هرگز قرار نگيرند و خود ضد ارزش شوند. در اين چند خط قصد بدل زدن به اين مقاله را ندارم، ليکن تدبير و کارشناسي بيشتر و حتي مقدم بر آن، پرورش ايده و افکاري که منطبق با فرهنگ و ايدئولوژي قرار گيرد را توصيه مي کنم.

اساساً در اين حوزه، شايد معدودي باشند که بر طبل اخلاق بکوبند؛ وراي تمام هيجان ها و سر و صداي رسانه اي؛ پول و منافع مادي رکن حياطي ادامه اين فعاليت هاست و شايد حتي فعل خيلي ها را هم بايد لابد گرفت لذا تدبيري لازم است که انحراف ناميموني متصور نباشد.

ماکسول، جان : اخلاق حرفه اي در مديريت، نشر فرا، دوم 1388، صص 19و20
http://www.tabnak.ir/fa/news/267167/

هر آن سوپایگاه خبری – تحلیلی

بعد از مسابقه و کاسه گدایی ورزشی

ذبح فرهنگ و اخلاق، از خیابانی تا خداداد

هنر نمایش و نمایش کرونا

ساینا برقی؛یک هیاهوی

اسکوچیچ ، لشکر ملکه و فدراسین والیبال

تغییر ساعت کاری

بهترین راه جلوگیری از جنگ آماده بودن برای جنگ است

افزایش مهاجرت اسرائیلی ها با وجود محدودیت های اعطای تابعیت در غرب

نیروهایی که کمی فراموش شده اند

رسانه ی نارسانا

۳۰ درصد اتباع غیر مجاز ورودی از مرز‌های شرقی در جنگ ۱۲ روزه، با رژیم صهیونیستی همکاری کردند

آمریکا دم از صلح می‌زد، اما B2هایش آماده بمباران ما بود

اظهار تأسف امریکایی‌ها برای از دنیا رفتن یک دختر دروغ است

هایپرسونیک و جنگ سرنوشت‌سازِ ادراکی ایران و اسرائیل

ضعف عملکرد صداوسیما و انتقال مرجعیت رسانه‌ای به خارج از کشور؛ دلایل و پیامد‌ها / چرا بودجه هنگفت دولتی، کمکی به کیفیت برنامه‌های صداوسیما نمی‌کند؟