بوم مسی و فن آوری های پوشالی

در ساحل بندر کنگ، مقابل موزه ی مردم شناسیو بافت تاریخی کنگ، یادمان کشتی سیمانی “بوم مسی”قرار گرفته است که مربوط به کشتی منحصر به فرد، در تاریخ بندر کنگ و ایران است. این کشتی در سال 1273 خورشیدی در بندر کنگ با ظرفیت 700 تن بار و برای 60 سرنشین با هدف تجارت در مسیر تجاری آفریقا، هندوستان، پاکستان و یمن ساخته شد.

وجه تسمیه ی این کشتی به واسطه ی به کار گیری ورق های مسی بر روی بدنه ی بیرونی بوم است؛ از قرار معلوم بزرگی بوم، موجب فرو رفتن آن در آب می شده و به کار گیری مس در سازه ی کشتی، شاید برای محافظت آن در برابر نفوذ آب و درهم شکسته شدن آن باشد.

این کشتی در سال 1323 شمسی مصادف با سال 1944 میلادی و در آخرین سال های جنگ جهانگیر دو(سه سال بعد از اشغال ایران)، از سوی یک زیر دریایی، مورد اثابت اژدر قرار می گیرد؛ این که چرا این کشتی هدف قرار گرفته و دقیقا توسط چه کشوری، چندان مهم نیست ولی هر چه بوده، قطعاً بی ارتباط با دنیای جنگ زده ی آن سال ها نیست.

32 نفر از هموطنان در این حادثه در دم جان می بازند و 32 نفر نیز با تحمل شدائد بسیار خود را به خشکی می رسانند و بعد از 8 ماه به بندر کنگ باز می گردند .

یادمان فعلی در مکانی که کشتی در 126 سال قبل ساخته شده است نشان دهنده سعی و تلاش جامعه ای است که به فراخور دانش خود از دریانوردی و صنعت کشتی سازی، قدم در این مسیر نهاده است؛ این کشتی طی 50سال سفر دریایی، مأموریت خود را به خوبی به انجام می رساند و تنها در برابر فن آوری نظامی خم می شود.

برای پیدا کردن اسرار این حادثه، می توان تاریخ شفاهی و مکتوب کنگ و آن دوران را بررسی کرد؛بوم مسی در دوران خود محصول فاخری نشان می دهد که اگر چه مطابق لبه ی فن آوری نبود اما از مواد اولیه داخلی ساخته شده و در تمام زنجیره ی تأمین، عموماً نگاه به داخل در آن قابل برآورد است.

کشتی ساخته شده در کلونی صنعتی مستقلی در شهری بندری طراحی و به آب انداخته می شود و در ساخت آن، اشاره ای به دولت و نقش آن در ساخت کشتی نشده است ابتکار عمل صورت گرفته شاید برای سال ها، هم مایه مباهات ملوانان و لنج سازان جنوبی بوده و هم اطمینان خاطری برای لجستیک بازرگانان، که فرصت های تجاری را برای آن ها حفظ می کرد.

***

فن آوری به واسطه جهش هایی که در مسیر زندگی بشر و فعالیت های گوناگون انسانی ایجاد می کنند؛ در شرایطی عرصه ی رقابت های تجاری و صنعتی می شوند و در برهه هایی از زیست انسانی، مزیت اجتماعات بشری هستند. از سویینمود عینی تغییر در زندگی علمی و اجتماعی انسان را در فن آوری می توان مشاهده کرد.

در اینجا منظور از فن آوری؛ هم آفریده های فنی و مهندسی است و هم دانش و تاکتیک های مربوط به برنامه ریزی، رویه ها، آموزش ها، تمرین ها و استانداردها !

جذب و توسعه فن آوری همانند بسیاری از کشورها، در ایران نیز موضوع محوری در برنامه های توسعه است؛ قدرت و نقش آفرینی در عرصه های بین المللی، در توانایی جذب و خرید فن آوری و در مرحله ی بعد توسعه و به کار گیری آن است که نهایتاً تفاوت عملکرد کشورها در این دو بخش، تعیین کننده جایگاه آن ها در بسیاری از عرصه ی بین الملی است.

اما، در ایران، شاهد مجموعه ی از فعالیت ها هستیم که اگر چه فن آورانه تلقی می شوند اما حکایت بوم های هستند که بعد از شناور شدن در امور و مواجهه با برخی حوادث و بحران ها،جلوه ای ناامید کننده دارند؛ اشاره ی این یادداشت، ظهور فن آوری های پوشالی است کهبرای تأمین بخشی از نیاز جامعه در کسب و کار و زندگی شهروندان تولید و معرفی می شوند و بعضاً تعریف شده ی نظام کارشناسی ملی نیز می باشند اما هیچ گاه مسیر موفقیت طی نمی کنند. از جمله شبکه های اجتماعی ملی، موتور جستجو ملی، سیستم عامل ملی، شاید دولت الکترونیک، شهر و روستای هوشمند، خودروی ملی و…!

مشخص نیست آیا این دسته از فن آوری ها نیاز مخاطب خود را بررسی کرده اند یا اولویت آن ها،نمایشی به ظاهر خیره کننده و تبلیغی قرار گرفته است یا هیچ چیزی وجود ندارد..!

نمایش هایی که از برخی رونمایی هایی رنگارنگ شاهد هستیم، نتیجه ی موثری در وضعیت کسب و کارهای ایران ندارند.

این روند در بسیاری از حوزه ها قابل مشاهده است؛ ارائه محصولاتی ناقص، پر مشکل، وابسته به مجموعه ای از اقدامات تکمیلی که معمولاً به ضعیف ترین عضو زنجیره تولید و استفاده، که آن هم معمولاً کاربر نهایی است، تحمیل می شود که نمونه ی بارز آن صنعت خودرو می تواند باشد. البته این موضوع در مدیریت ها نیز قابل تعمیم است.

در پاره ای موارد این فن آوری ها مشکلات متعددی در حوزه های مورد استفاده ایجاد می نماید لیکن از آنجائیکه تحلیل و پژوهش دقیقی از میزان آسیب فن آوری های ناقص و نمایشی در دست نیست، از اظهار نظر در این مورد صرفنظر می شود. لیکن اشارتی به برخی بخش ها می تواند به تبیین وجوهی از این موضوع کمک نماید.

در بحبوحه ی کرونا، انتظار از بسیاری از سیستم های مالی و پولی، یکپارچگی و حذف حداکثری خدمات حضوری بود؛ اما الزام درمراجعه ی حضوری به دلیل آماده نبودن بسیاری از زیر ساخت ها بانک ها و خلع های قانونی و مجوزهایی لازم برای ارائه خدمات از قبیل احراز هویت غیر حضوری، به خصوص در بخش اعتباری که دولت مساعدت های خود را متمرکز بر این بخش نموده است، نشان داد که بوم های امروزی، برای مواجهه با بسیاری از بحران ها، آماده نیستند.

خدمات حضوری بانک ها کماکان با مراجعه حضوری و احراز هویت در شعب گره خورده است؛ علاوه بر این پرداخت تسهیلات نیز منوط به مراجعه به شعبه عامل و امضاء ذیل قراردادها و فرم های بانکی است.

سیستم آموزشی نیز درگیر مشکلات متعددی در مقاطع مختلف تحصیلی است؛ کندی اینترنت، قطعی و تزلزل خطوط ارتباطی، استفاده از بسترهای مختلف تعاملی از سوی واحدهای آموزشی مختلف، موید چاره جویی های جزیره ای بود که فقدان فن آوری مناسب باعث آن بود.

دورکاری به عنوان متدی پیشرفته و موثر، به جز در دسته ای از شرکت های دانش بنیان و قادر به فعالیت شبکه ای، از قرار اظهار کارمندان بخش های مختلف، نوعی مرخصی اجباری است زیرا نه الگوی کاری برای آن پیش بینی شده است و نه بستر ارتباطی و فرآیندی آن آماده است.

صنعت خودرو نیازمند هیچ توضیحی نیست و داغ آن بر صنعت ایران بی تردید، مصداقی از ناکارآمدی بخشی از مدیریت ایرانی سال ها می تواند دستمایه عبرت باشد، هر چند کسی نوید قطع این مسیر را نداده است.

***

رسالت فن آوری ایجاد تحول و تسهیل گری است! اما آیا برخی ایده ها، تنها اندیشه های انتزاعی هستند که بدون توجه به نیاز روز جامعه و بازار، اسباب مشغله ی بخشی از جامعه شده است؟

چگونه شرکت ها می توانند تصویری متفاوت و در مقیاسی جهانی نزد کاربران خود ایجاد کنند؟

آیا یکی از دلایل نفرت انگیز شدن واحدهای پشتیبانی برخی شرکت ها، وجود محصولات بی کیفیت، ناقص و غیر یکپارچه نیست؟

آیا موسسات مالی و اعتباری شکاف عمیقی با شرکت های نوپا و پر سرعت در کیفی سازی و واقعی نمودن خدمات وعده داده شده دارند؟

آیا زلزله، که دغدغه ی هر ایرانی است، نمایشی از این ناکارآمدی فن آوری ایرانی نشان خواهد داد؟

قطعاً مسئولیت بخش های دولتی و خصوص ایجادمحصولات و خدماتی است که ضمن یکپارچگی، کیفیت وعده داده شده را داشته باشند .

مهمترین اقدام در این حوزه متوجه دولت است؛ ایجاد اکوسیستم و الزام های غیر مخل، ولی هدایت کننده جریان فن آوری به سمت مسئولیت پذیری، رقابتی شدن، کیفیت، منصفانه شدن و تعهد، نیازمند مجموعه ای از اقدامات کارشناسی شده و اجماع شده است که تعلل پذیر نیست.

دوره ی کرونا، آزمون خوبی برای قابلیت و توانایی فن آوری ایرانی برای ساختن بوم هایی است که می تواند شرایط کسب و کارها را تسهیل و هموار نماید؛ همانگونه که در عمل نیز برخی شرکت ها و بانک ها نمونه های موفقی در عملیات خود به نمایش گذاشته اند و برخی از دپارتمان های دولتی نیز فعالیت هایی را در اتصال سامانه های خود انجام داده اند که شایسته ی تقدیر و البته کار بیشتر است.

هر آن سوپایگاه خبری – تحلیلی

بوم مسی و فن آوری های پوشالی

تشخیص گرایش جنسی از روی عکس با استفاده از هوش مصنوعی

دزدان بزرگ(متن موقت)

هوش مصنوعی، مرحله اخیر رشد تکنولوژی است، خدا کند که مرحله آخر آن نباشد

بی توجهی پزشکیان به نسخه‌پیچی علم الهدی‌ها/ جماعت که بدون تخصص بالانشین شده، باید پایین کشیده شود/ راضی نبودن کیهان از انتصابات جدید نشانه چیست؟

گزارش ایسنا از ملاقاتی خاص با تاخیر ۳ساله در مصلای بزرگ تهران

چرا رهبر انقلاب برای یک گزارش از لفظ تند و بی‌سابقه «مهمل و پوچ» استفاده کردند؟

چرا فارسی یک «اَبَرزبان» است؟

اینستاگرام خوب، بد زشت

اظهار تأسف امریکایی‌ها برای از دنیا رفتن یک دختر دروغ است

روایت سقوط؛ چرا «بشار اسد» کرسی قدرت را رها کرد؟

افزایش مهاجرت اسرائیلی ها با وجود محدودیت های اعطای تابعیت در غرب

آمریکا دم از صلح می‌زد، اما B2هایش آماده بمباران ما بود

نیروهایی که کمی فراموش شده اند

لیگ برجام؛ بازی دوست و دشمن